In het jaar 2000 wilden Rob’n en Jan op vakantie. Daar was niet veel gelegenheid toe, maar twee weken kon Rob’n toch vrij nemen. Het maakte hen niet uit waar naar toe als ze er maar even uitkonden. Ze besloten het lot te laten bepalen. De eerste reisaanbieding die op Teletekst voorbij kwam die zouden ze boeken.

Zo kwamen ze in Fortaleza aan de Braziliaanse kust terecht.
Witte stranden, palmen met echte kokosnoten, strandbarretjes die zo uit de film ‘Cocktail’ leken te komen.

Het was het paradijs op aarde.....
Maar na een poosje wil je toch wat meer zien dan alleen het strand en je hotelkamer. Ze bezochten het stadje en deden wat toeristen doen: sightseeing in de nabije omgeving, slenteren, shopjes bekijken, terrasjes pakken. Idyllischer kan bijna niet.

Helaas werd het paradijselijke gevoel verstoord. Er klopte iets niet.
Af en toe lag ergens een kind te slapen of het staarde voor zich uit, zonder iets te zien met een vreemde uitdrukking in de ogen. Jan en Rob’n zagen de straatkinderen van Brazilië, die ook in een vakantieoord als Fortaleza niet ontbreken.
En het zien van deze, vaak zeer jonge, kinderen, high van het lijm snuiven, armoedig gekleed en vuil, brak hun harten.

In 2001 gingen zij terug en zagen steeds meer armoede en misstanden. Toen namen zij het besluit hier iets te gaan doen.
Wat precies was nog niet duidelijk, maar zij konden zich niet neerleggen bij de uitzichtloze situatie van deze kinderen.

Eind 2002 deed de gelegenheid zich voor om enige tijd naar Brazilië te gaan. Om te onderzoeken maar zeker ook om te helpen. Maar het leed van deze kinderen kwam zo hard binnen, dat ze niet wisten hoe snel zij moesten helpen. Dus hielpen ze willekeurig en niet gericht. Dit pakte niet altijd even goed uit. Al doende leert men en is er nu structuur aangebracht in de hulp die zij graag willen bieden. Geven vanuit emoties werkt niet in zo’n ernstige situatie, daar moet je je koppie bijhouden.
Gesprekken bij de ‘sociale dienst’ (niet te vergelijken met wat wij daar in Nederland onder verstaan), bij de politie, kerken, ziekenhuizen en bij andere hulpverleningsinstanties die actief zijn in deze omgeving.
Er werd informatie ingewonnen en er werd goed gekeken naar eerdere (hulp)projecten, projecten die met veel enthousiasme zijn opgezet maar helaas ten onder zijn gegaan. Daar is het veel van geleerd. Dit project moet (gaat) slagen.

De eerste stap is een huis waar de kinderen in een liefdevolle omgeving worden opgevangen en verzorgt. Een plek waar ze zich veilig voelen. Die eerste stap wordt momenteel gezet. De fundering voor het eerste huis ligt en het wachten is op de voortgang van de bouw. (zie nieuws en berichten op deze site)